Najważniejsze inscenizacje „Balladyny” - strona 2
      Balladyna | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Balladyna

Najważniejsze inscenizacje „Balladyny”

O sztuce Hanuszkiewicza pisał Jan Kłossowicz: „(...) Hanuszkiewcz wystawiając „Balladynę” w roku 1974 oparł swój spektakl na bardzo prostym pomyśle. Ukształtował go przy pomocy chwytów, które teraz, współczesnym widzom powinny wydać się równie niezwykłe i atrakcyjne, jak teatromanom z lat trzydziestych XIX wieku – morskie fale imitowane przez pełzających na czworakach pod niebieskim płótnem statystów. Dlatego też podstawowym elementem zabudowy scenicznej jest tu umieszczony nad głowami widzów półkolisty pomost, pod którym Goplana ze Skierką i Chochlikiem jeżdżą „jak szatany” na lśniących niklem i świecących reflektorami miniaturowych motocyklach firmy Honda. Kulminacyjna scena bitwy rozgrywana jest przy pomocy zdalnie sterowanych zabawek – strzelających czołgów i błyskających światłami kosmicznych pojazdów. Również kostiumy utrzymane są w modnej stylistyce komiksu. (...)Hanuszkiewicz pokazał, że ironiczny i przewrotny nurt polskiej dramaturgii ma w Słowackim ogniwo być może najważniejsze.”

Intrygującym „doświadczeniem” inscenizacyjnym było również krakowskie przedstawienie Balladyny z 1974 roku. Premiera sztuki miała miejsce w Teatrze Bagatela. Spektakl reżyserowany przez Mieczysława Górkiewicza ze scenografią Tadeusza Kantora kojarzył się z ludową, przerażającą bajką o ludzkiej egzystencji. Sceniczne role odgrywali nie tylko ludzie, ale i manekiny.

Na temat dekoracji teatralnych i samego przedstawienia wypowiedziała się Grażyna Korzeniowska: „Kurtyna z szarego, zgrzebnego płótna zawieszona jest na zwykłym grubym drucie. Rozsunięta ni to przez rycerzy, ni to katów, ukazuje niewielką scenę, niczym nie pokryte nagie deski. Przestrzeń tę zamyka płócienna ściana. Z prawej strony szubienica sklecona z trzech desek; na niej kukła wisielca. Bliżej widzów – stary człowiek, o białej twarzy, z przerażeniem czającym się w oczach, skulony nad jakimś zawiniątkiem. Tuż obok niego – gipsowa postać ojca zgarbiona nad zwłokami drobnych dzieci; z lewej dwie czarne postacie. Takim obrazem zaczyna się „Balladyna” wyreżyserowan przez Mieczysława Górkiewicza w Teatrze Bagatela w Krakowie. (...) Baśniowy dramat Słowackiego, utrzymany w konwencji szopki z ludźmi – kukłami, o jednakowo bezbarwnych twarzach, każe zastanowić się nad nieuchronnością ludzkiego losu, okrucieństwem życia, zagubieniem człowieka we wszechświecie, wreszcie nad sensownością życiowych przedsięwzięć. (...)”




strona:    1    2  


Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Balladyna” streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Balladyny” w pigułce
Geneza „Balladyny”
Czas i miejsce akcji w „Balladynie”
Biografia Juliusza Słowackiego
Problematyka władzy w „Balladynie”
Baśniowość, ludowość i historia w „Balladynie” Słowackiego
Groteska w „Balladynie”
Fantastyka w „Balladynie”
Symbolika „Balladyny”
Melodyjność i plastyczność „Balladyny”
Styl „Balladyny”
„Balladyna” jako dramat romantyczny – kompozycja i struktura
Konflikty moralne w „Balladynie”
„Balladyna” jako antybaśń i antydramat
„Szekspiryzm” w „Balladynie” Juliusza Słowackiego
Motywy literackie w „Balladynie”
Plan wydarzeń „Balladyny”
Kalendarium twórczości Słowackiego
Nawiązania do „Balladyny”
Najważniejsze inscenizacje „Balladyny”
Opinie i komentarze o „Balladynie”
Najważniejsze cytaty „Balladyny”
Bibliografia




Bohaterowie
„Balladyna” – charakterystyka tytułowej postaci
Alina i Balladyna – charakterystyka porównawcza
Charakterystyka pozostałych bohaterów
Charakterystyka postaci fantastycznych – Goplana, Skierka i Chochlik





Tagi:
Partner serwisu: